نهایتا دل به جایی میرسد که
دو راه بیشتر ندارد
یا باید خون شود
یا سنگ ...
وقتی وارد رابطه ای میشید
سعی کنید مثل روز اول بمونید.
یادتون نره چقدر برای رسیدن به هم دیگه
تلاش کردین، یادتون نره فاصله گرفتن شما ممکنه خیلیارو شاد کنه موقع بحث کردن یادتون نره اینی که باهاش دعوا میکنین دشمنتون نیس بلکه نیمی ازجان شماست،یادتون نره روز اول چقد ذوق داشتین
برای تک به تک کاراش، حرفاش، حسودی کردناش، قهراش و حتی غرغر کردناش! یادتون نره که وقتی تلخ شد، غم داشت و عصبی شد شما باید بیشتر از روز اول دوستش داشته باشید، نه اینکه رهاش کنین با غمش، نباید یادتون بره که روزی ممکنه به بدترین شکل دلتون براش تنگ بشه ولی دیگه کنارتون نباشه..
چه شبایی که تو زندگیمون حوصله هیچ بنی بشری رو نداشتیم ،
ولی وسط همون بی حوصلگی ، غرق فکر و خیال یک نفر بودیم .
دوست داشتن، چیزی شبیه به گم شدنه، توی یه آدم دیگه.
حالا هرچی کسی رو بیشتر دوست داشته باشی، عمیق‌تر گم می‌شی.
یه جاهایی دیگه نمی‌دونی برای خودت داری زندگی می‌کنی یا برای اون.
حالا دیگه همون آهنگی رو گوش می‌دی که اون گوش می‌ده.
همون کاری رو انجام می‌دی که اون می‌خواد.
همون حرفی رو می‌زنی که اون دوست داره.
حالا دیگه حق داری حسادت کنی، حالا دیگه چشم به راه بودن معنی پیدا می‌کنه، حالا دیگه دوست داری نگران باشی.
از یه جایی به بعد، اون نفس می‌کشه تا تو زندگی کنی.
آدم برای دوست داشتن، به دلیل احتیاج نداره، اما برای زندگی کردن بهانه می‌خواد.